Hoe harder ik Pim nodig heb, hoe groter de veren zijn die ik voor mijn voeten vind.

 
Sjongejonge, wat kan een mens moe zijn zeg. Niet te geloven. Een indrukwekkende ervaring moet ik zeggen. Ik heb nu pakweg een dag of zes als een banaan in de rondte gelopen, maar ik kom heel langzaamaan weer bij de mensen geloof ik. Frans hoorde me in elk geval weer lachen vanavond toen er op televisie bij 'Fiets 'm d'r in' een enorme bak friet op vier wielen als een kanon de schans af kwam zetten. Vier blije mensen erin, verkleed als een patatje met tussen hen in een enorme kroket. Ik weet niet, maar van dat soort programma's krijg ik ongelofelijk goeie zin.

Zeker als je je bedenkt dat xc3xa1l die mensen die meedoen aan dat programma xc3xa1vondenlang bezig zijn met allerlei soorten wagentjes en verkleedpartijen: broers, neven, vrienden, zussen, buren, carnavalsverenigingen: noem het maar op. Er moet toch ongelxc3xb3felijk veel gelachen worden door al die lui. Vanavond heb ik Frans proberen over te halen om volgend jaar ook mee te doen. Dat heel Leiden Frans van die schans af zou zien knallen. Van het idee allxc3xa9xc3xa9n al krijg ik lamme armen van de lach, maar helaas jongens, dit gaat me toch echt niet lukken. Er zijn grenzen. Helaas.

Verder heb ik helemaal niks te vertellen eigenlijk. En als ik wel iets te vertellen heb ben ik weer te lamlendig om 't op te schrijven, al was er de afgelopen week wel xc3xa9xc3xa9n moment waarop ik dacht: dxc3xa1t moeten ze weten, maar toen wilde mijn laptop niet opstarten: dat vond ik toch zxc3xb3 sympathiek: dat je laptop zich net zo gedraagt als jezelf. Maar over een paar dagen ben ik vast weer helemaal het haantje hoor jongens, en hou ik op met dat gezeik.

Maar voordat ik weer op de bank ga liggen nog xc3xa9ven het verhaal dat ik jullie vandeweek wilde vertellen. Een vriend van ons schoof aan bij ons aan tafel en vertelde glansrijk over zijn familie. Zo vertelde hij dat hij vroeger een oom had die voordat hij naar het strand ging vaak een haring kocht op de boulevard in Katwijk die hij vervolgens gauw in zijn zwembroek propte. Zo liep hij dan de zee in, trok een paar baantjes en viste dan terwijl hij uit zee kwam lopen voor de ogen van alle badgasten op het strand die haring uit zijn zwembroek om 'm vervolgens in xc3xa9xc3xa9n beweging blij op te eten. Menig Duitser heeft met rollende ogen en open mond naar hem staan kijken. Het was zijn succesnummer in de familie. Snap ik. Doe mij ook zo'n oom.

Ik dacht: ik vertel het jullie maar even, mocht je indruk willen maken op je familie tijdens een dagje strand. Dan is dit toch een gouden tip, al zeg ik het zelf.

Willen jullie mijn spierballen zien?

Ik ga morgen verhuizen! De afgelopen weken heb ik in mijn atelier pakweg 398 keer twee trappen bestegen en afgedaald met pakweg 87 dozen en 45 vuiliniszakken in mijn inmiddels stoer gespierde armen. En hebben jullie me horen klagen? 'Ik zie allemaal nieuwe spullen!' zei Josxc3xa9, die kwam helpen en duidelijk niet wist hoe grxc3xb3xc3xb3t mijn geheime opslagzolder was en hoe vxc3xb3l die stond. Ik wist het wel, en heb xc3xa1lles weer bekeken van mijn afgeknipte lange kindervlecht tot de sloffen van mijn moeder die ik altijd bewaard heb. Ik had zelfs twee paar. Die vlecht heb ik weggegooid, hoe erg Esther die me hielp met het leegruimen van de berging dat ook vond. Op xc3xa9xc3xa9n paar sloffen heb ik een kus gedrukt en ze weggegooid.
Ik heb veel rotzooi zitten kussen moet ik zeggen.

Maar ik ga dus verhuizen!
Na pakweg 16 jaar ga ik de Kraaierstraat in Leiden verlaten. De plek waar ik erg gelukkig ben geweest. Onder mijn fijne bovenhuis was een opslag van een visboer gekomen, en de geur was inmiddels niet meer te harden. De vislucht werd zelfs mij, geboren en getogen aan de zee, te veel. En dan moet je stappen ondernemen en komen er gelukkig zegeningen op je pad. Zo vond ik een allemachtig prachtig nieuw atelier, een steenworp verderop. Begane grond, veel ramen, leuke buren, een prachtig buurmeisje en een schitterend uitzicht. De sleutel hangt al aan mijn bos, want morgen trek ik erin, met 86 dozen en 44 vuilniszakken. Neee, nee, ik heb echt mijn best gedaan om veel weg te gooien, maar hoe moet je nou afstand doen van LP's die je moeder altijd draaide op zondagochtend, of de krulspelden waarmee mijn zus altijd pijpekrullen bij zichzelf maakte terwijl ze haar sproeten bleekte met citroen. Ik weet niet hoe jullie dat doen, maar spullen die bijna tegen je prxc3xa1ten kan ik niet in een zak proppen hoor. Dat gaat nog een probleem worden, want mijn nieuwe atelier heeft geen kasten, en ik ook niet.

Morgen komen er twee verhuizers met een vrachtwagentje. Hele stoere. Ik hoop niet dat ik veel hoef te huilen, of dat ik juist telkens de slappe lach krijg, want ik ben zo ongelofelijk gaar dat ik bijna niet meer op m'n benen kan staan. En dan ben ik gisteren ook nog met een nieuwe baan begonnen. Ik werk nog steeds bij het Integraal Kankercentrum Nederland, maar nu in Utrecht. En niet meer als voorlichter, maar als junior adviseur. Ik ben dus ook afscheid aan het nemen van dingen als mijn dagelijkse fietstochtje dat me na acht jaar werken in Leiden erg dierbaar is geworden en van mijn werkplek, al ben ik er de komende weken gelukkig nog xc3xa9xc3xa9n dag in de week. Ik ben niet goed in afscheid nemen moet ik zeggen. Maar waar een deur dichtgaat gaat er altijd wel weer ergens een raam open. Zeggen ze. De schuiframen in mijn atelier zijn trouwens helaas dichtgeschilderd, maar daar weet Frans vast wel een oplossing voor.

'De duvel schijt altijd op ene hoop' zei mijn moeder altijd als er zoals altijd weer van alles tegelijk gebeurde, en daar heb ik de laatste dagen veel aan gedacht. Maar naar mijn idee heeft de duvel hier verdxc3xb3md weinig mee te maken, want ik voel me zo gezegend als een kanon, of hoe zeg je dat.

Noteert allen mijn nieuwe adres waar je me hoogstwaarschijnlijk aan zult treffen tussen dozen en vuilniszakken, maar wel met een brxc3xa1ndschone keuken, want door Esther gesopt xc3xa9n met spierballen van hier tot ginder.

Atelier (en postadres) van Simone de Jong
Nieuwe Rijn 94B
2312 JM  Leiden

He jongens!
Wie maakt me los!

Mijn drie stoeltjes met Ipod en drie koptelefoons zijn weer terug op stal! Ze hebben als luisterinstallatie een jaar in Amsterdam gestaan: uitgeleend aan het Centrum Beeldende Kunst in Amsterdam, waar ik natuurlijk ontzettend blij mee was. Maar nu! Graag wil ik de installatie weer verhuren op een leuke plek, zodat 'ie voor vrolijke gezichten kan zorgen in een saaie wachtkamer of een lange stille gang kan opluisteren. En de schoorsteen moet ook roken immers.

Voordat ik zelf mijn hoofd ga breken over wie ik allemaal zal gaan benaderen om mijn luisterinstallatie aan te bieden dacht ik: even aan mijn weblogvrienden vragen! Kom maar op met alles waar jullie aan denken. Je weet maar nooit hoe een koe een haas vangt.

De installatie hoeft niet aan- en uitgezet te worden, draait continu, en de stoeltjes heb ik pas opgeknapt. Ze zitten heerlijk en zien er een beetje uit als tekeningetjes in 3D, als je begrijpt wat ik bedoel. En bij de installatie kan ik xc3xa9n 'Klein leed' xc3xa9n 'Stil genoegen' leveren. Alle informatie vind je hier, in mijn winkeltje. En de huurprijs kan naarmate de verhuurduur meer wordt wat verminderen (mooie zin he?!), olxc3xa9.

Als ik het even niet zie zitten kijk ik altijd hxc3xa9xc3xa9l even naar Paul Haenen.
Ik word alleen al zo vrolijk van die handjes en al die nodeloze bewegingen.
Als ik ooit een dominee nodig heb ergens voor, dan vraag ik hem.
Kan niet beter volgens mij.

En toen ik me stond af te drogen gaf God me een dubbele regenboog cadeau.

Ik zwom in de sloot bij vrienden. Man, dan kan ik mijn geluk niet op. Tussen de regenbuien door trok ik een baantje naar het bruggetje over de sloot van de boer die naast hen woont. Hier sta ik met mijn voeten op de bodem van de sloot die zo zacht voelde als de hemel zelf.