Je zult een zus hebben die onder een oude bank die naar vis stinkt achterin de auto gaat liggen, omdat er op de bijrijdersstoel een vriezertje staat en zij er op geen enkele andere manier meer inpast, maar wel mee wil om je te helpen die hele handel over de reling te kieperen bij de grofvuilbak in de milieustraat.

De meneer achter het loket waar je altijd al je gegevens moet doorgeven omdat je altijd maar een bepaald aantal kilo's per jaar mag lozen in die armzalige milieustraat kon niet meer ophouden met lachen toen hij haar zo zag liggen vanachter zijn loket. Tienke zag hem niet, maar wij haar wel. Ze lag een beetje naar het plafond te staren, zo lief rustig. Ze kon ook niks anders eigenlijk, maar terwijl de meneer van de milieustraat bijna in zijn broek stond te piesen van de lach schoot ik bijna vol. Mijn zus, mijn lieve behulpzame zus.

Dus het is niet zo raar, dat bij ons op het aanrecht nog steeds een leeg potje staat. Ik schuif het de hele tijd van links naar rechts en ik zorg dat het nooit alleen staat. Het is het minste dat ik kan doen. Het is het potje van Antoinette waar foies gras in zat. De laatste keer dat ik haar sprak gaf Antoinette het voor me mee voor Frans. 'Omdat hij er zo van houdt Simone'. Antoinette bedacht op haar sterfbed nog cadeautjes voor de mensen die zij liefhad. En niet alleen cadeautjes die zij door haar man Bert liet kopen gaf zij weg. Ook haar hele hebben en houden. Als een suikertante schuifelde ze met haar zere lijf naar de kast, en pakte dat waar ze volgens haar degene die aan haar bed zat nog een plezier mee kon doen. Ik kreeg haar Ellen Truijen tas en een ketting met Katwijkse kralen. Schreeuwen kan ik als naar het potje kijk op het aanrecht. Schreeuwen om haar moed. Schreeuwen omdat ik de dood soms zo zat ben. 

Klik op de tekst van de afbeelding (of pak een leesbril

Het was avond aan het strand in Katwijk. Ik zwom in zee terwijl Jules en Sophie al gilden bij de zwin, om hoe koud die was. Ik won er twee door hen gebakken wentelteefjes mee, de volgende dag als ontbijt.

Sophie draagt mijn spijkerjasje en Jules een plastic zak om zijn geopereerde voet. Want koud of niet, zand of niet, moe of niet, nat of niet, en of ze me geloven of niet: ze gaan overal met me mee naartoe. Ze zijn altijd in mijn ooghoek. Mijn ooghoek die tot vandaag precies vier jaar geleden altijd gevuld was met de verpletterende schoonheid van mijn hond Pim. Vandaag is hij precies vier jaar dood, maar ik zie hem er altijd en altijd bij op foto's zoals hierboven.

De leegte in mijn ooghoek kan niet beter worden gevuld dan door mijn neefjes en nichtjes. Ze zitten op schoot, rusten in mijn armen of zijn heel dicht ergens in de buurt. En dat is een zegen die te groot is om uit te leggen. Tante mogen zijn is een van de beste dingen die me in mijn leven is overkomen.

Sophie was jarig. Ze nam naast taart ook zichzelf als cadeau voor mij mee toen ze kwam logeren, maar bij een verjaardag horen wat mij betreft heel veel cadeautjes voor de jarige zelf. Niet om het 'veel', maar om het uitbundig vieren dat je leeft: dat je er bxc3xa9nt.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik had voor Sophie een cadeau verzonnen. We zouden samen in de stad gaan koffiedrinken en dan zou ik haar cadeau onthullen. Vol verwachting huppelde ze aan mijn hand met haar lange vlecht op haar rug naast me door de straten. Alleen al die hand in de mijne maakte dat ik me volgens mij nog jariger voelde dan zij.
Ik zag het geluk in meerdere etalageruiten weerspiegeld.

Toen we achter een cola in het zonnetje zaten deed ik haar een voorstel met de volgende voorwaarde: vandaag mag je overal 'Nee' op zeggen als je denkt: 'Nee, liever niet Simone', 'Dat vind ik niet mooi Simone' of: 'Ik heb een retegoed ander idee Simone', behalve op xc3xa9xc3xa9n ding. Dat was afgesproken, waarna ik haar verjaardagscadeau onthulde:

1. Je mag een cadeautje uitzoeken bij de 'Megagadgetstore'(haar lievelingswinkel, wat ik overigens goed begrijp)
2. Dxc3xa1n gaan we een kledingstuk uitzoeken bij Hennes & Maurits (haar lievelingswinkel met stip op twee)
3. Je wilt graag een knot in je lange haar, dus daar gaan we vandaag alle spelden voor kopen die nodig zijn en proberen we thuis alle mogelijke knotten uit die je je maar in kunt denken tot we de allerbeste hebben gevonden die goed blijft zitten in je lange zware haar
4. Daarna gaan we ijs eten
5. En dxc3xa1n gaan we tot slot een boek voor je uitzoeken (en hier mag je geen 'Nee' op zeggen, want tante Simone wil zo graag dat je veel leest, omdat je daar later heel erg gelukkig van kan worden').

Het beste antwoord was dat Sophie niks zei. Ze keek me alleen maar met jarige ogen aan en sprong op van haar stoel. Alsof er een rode loper voor ons uitrolde vonden we overal wat ons hart begeerde. Allereerst vonden we een lavalamp in de megagadgetstore. Ik heb nooit een lavalamp gehad, maar vind eigenlijk dat ieder kind er ooit eentje gehad moet hebben. Door alleen al te kijken naar die sloom opstijgende bellen daalde mijn bloeddruk. We kochten een paars met rose en propten de doos blij in onze tas. Het eerste cadeau was glansrijk binnen.

Toen huppelden we naar Hennes en Maurits. Van Carola, mijn schoonzus, wist ik dat Sophie dolgraag 'flatjes' wilde, maar dat ze ze tot nu toe nog nergens hadden kunnen vinden in haar maat die goed pasten. Tot mijn grote vreugde noemde Sophie ze zelf af en toe per ongeluk 'flensjes'. Sophie weet nog beter dan ik wat er in mijn kledingkast zit, dus had me eerder die dag al verteld dat ze mijn 'flensjes' wel mooi vond. Omdat ik die ooit bij Hennes en Maurits had gekocht leek me dat een goeie missie, en we vonden ze gillend van blijdschap in de kinder H&M. Van zilver nogalliefst. Echte meisjesflatjes in maat 34. 

'Pappa vindt dit flutschoenen Simone,' zei Sophie. Ik zei dat ik dat heel goed begreep, en dat dat ook helemaal waar was, maar dat je als meisje altijd minimaal xc3xa9xc3xa9n paar flutschoenen in je kast moet hebben staan. Niet om veel op te lopen, want dat is ongezond voor je voeten (zei de tante in een poging toch nog een beetje verantwoordelijk te zijn) maar om je feestelijk in te voelen. 'De een zit een beetje strak Simone,' zei Sophie. De andere paren waren te groot of te klein en de ene schoen zat als gegoten, dus ik besloot de gok te wagen. Sophie keek een beetje benauwd. Je had echter haar gezicht moeten zien toen ik zei: 'Lieve Sophie, ze zijn maar een tientje, dus als ze na een paar keer lopen xc3xa9cht te klein blijken te zijn flikkeren we ze gewoon weg.' Ze glimlacht altijd al om woorden als 'flikkeren' waar ik me van het gebruik altijd pas bewust ben als ik haar zie lachen, maar ik zag haar opluchting. Sophie is vrij serieus van aard en dxc3xa9nkt er niet aan om dingen zomaar weg te gooien. Daarin is ze perfect opgevoed en heb ik als tante de perfecte bodem om een beetje op rond te dollen en haar genadeloos te verwennen.

Met twee perfecte cadeaus in de tas kon er verdomd weinig meer misgaan, dus vonden we ook gelijk de spelden die we nodig hadden bij de Etos. Ik probeerde alle spelden van het rek uit, maakte dan met mijn fototoestel een foto van haar knot, liet die aan Sophie zien die per foto steeds eerlijk zei: 'Nee, die niet, en die ook niet', waar ik ongelofelijk vrolijk van werd omdat ze zo eerlijk durfde te zijn, en zo vonden we vanzelf de perfecte speld die haar haar van een meter lang perfect omhoog houdt. Een meisje die een knot wil krxc3xadjgt een knot.

Genietend van een gifblauw smurfenijsje uit de beste ijswinkel van de stad wandelden we naar de boekwinkel. Daar zochten we samen een stapel uit die we in een hoekje rustig bekeken om de allerbeste keus te kunnen maken. Aan de stapel had ik het boek toegevoegd dat ik weer ontdekte door mijn nichtje Yara. Het boek dat ik als kind ook had willen hebben en ieder kind zou mxc3xb3eten hebben wat mij betreft. Naast de lavalamp.
Ik moest hard slikken toen ze uit de verzamelde stapel precies dxc3xa1t boek koos.

Het geluk gierde de rest van de dag om mijn oren als ze anderen haar cadeautjes liet zien, of als ze met de perfecte knot waar ik af en toe gedachteloos een nieuwe bloeiend bloemetje uit de tuin in stak in haar boek bladerde en me vragen stelde als: 'Maar hoe kun je dit boek nou meenemen onder de douche Simone?' en we telkens samen retegoeie nieuwe oplossingen vonden. Toen Sophie de auto instapte nadat ik de hele familie hadden platgeknepen ter afscheid fluisterde Sophie: 'Snel mee instappen Simone!',
wat het grootste compliment was dat ze me had kunnen geven.

De volgende dag kreeg ik een mailtje van Carola:

Hallo lieve Simone en Frans,
Het waren fantastische dagen bij jullie!
Sophie voelt zich de prinses van de straat. Ze heeft vanmorgen al een mooie haarknot gemaakt mxc3xa9t een bloemetje erin en heeft haar nieuwe schoentjes aan. Nu is ze naar haar vriendinnen en zal zo meteen wel met de vriendinnen naar huis komen om de lavalamp te showen!
Dikke kus, Carola

Ik slikte en lachte mijn bananenglimlach. 

Het geluk kwam weer aan mijn deur: nichtje Sophie kwam logeren met neefje Jules.
Ik zou een arm voor ze afstaan, of een been of twee.

Sophie had thuis in Limburg voor het eerst een chocoladetaart gebakken. Kun je het je voorstellen: mijn eigenste nichtje bakt een chocoladetaart. Voor het eerst. De traditie zet zich nu al voort. En moet je je dan indenken: dan bakt ze die taart, en zegt tegen mijn schoonzus Carola: 'Mam, als we naar Simone en Frans gaan, dan neem ik voor Simone een stukje mee.' Ze komt dus niet alleen op het idxc3xa9xc3xa9 om een chocoladetaart te bakken waarom ik al kan juichen van geluk, ze bedenkt ook nog eens: 'Dxc3xade ga ik aan Simone laten zien'.

Apetrots kwam ze met het stukje aan. Uit haar eigen mond gespaard. Ik kon haar wel wurgen van puur geluk. Om de taart zelf, om het feit dat ze bij het bakken van chocoladetaart aan mij denkt xc3xa9n omdat er een chocoladetaartfamilietraditie is geboren.

 Vrienden worden? En dan ook gelijk maar linken?