Alsof verhuizen van baan en atelier nog niet genoeg is: web-log.nl gaat morgen ook verhuizen! Als de hele handel er de komende dagen misschien wat raar uit gaat zien, dan weten jullie hoe dat komt…  Ik heb natuurlijk alle gebruiksaanwijzigingen en aankondigingen niet goed doorgelezen die web-log al maanden aan het sturen is en heb de komende dagen ook geen tijd om een en ander fijn na te lopen, maar misschien valt het mee. Tot nog toe valt alles mee, om de moed er maar in te houden, dus het verhuizen van web-log.nl naar weblog.nl (met ander onderhoudssysteem waar ik me nog in moet gaan verdiepen) zal vast vallen in die categorie. Geen idxc3xa9xc3xa9 of ik wijs zal worden uit het nieuwe systeem, want ik heb nog maar bar weinig ruimte in mijn hoofd over moet ik zeggen.

Maar nu we het toch over verhuizingen hebben: ik dacht: een fotootje is nooit weg. Toen ik de foto van mijn nieuwe atelier nam stond ik op de Nieuwe Rijn bij nummer 93, en ik kijk de Vestestraat in (dat moet vast lukken met 'Streetview': straks eens proberen). Mijn atelier begint achter de grote groene struik rechts op de begane grond: eerst de twee dezelfde ramen (=woonkamer alias werkkamer), het tweede wat hogere raam is de keuken (loopt door in de woonkamer) en dan krijg je een raam in de donkere muur, dat is het raam in het gangetje bij de douche en dan zit je nog net het witte kozijn van mijn gezellige voordeur (vlak voordat het witte muurtje begint). En dan nog een slaapkamer boven he! Mxc3xa9t balkon xc3xa9n buitenkast. Die slaapkamer is zo prachtig en op het balkon valt de avondzon. Het wordt het episch centrum van winkel 'Gloria'. Het is het raam boven in het donkere steengedeelte schuin boven de voordeur. Snappen jullie het nog? En voor die gezellige ramen in die witte muur zit ik dan met mijn Franse klapstoeltjes buiten op straat thee te drinken, of fik te stoken, en veel met buren te lullen. Eigenlijk is het xc3xa9xc3xa9n grote ruimte van een meter of twaalf lang. Zomaar in mijn schoot geworpen.

En dan kijk ik vanuit mijn atelier ook nog eens recht op mijn eigen 'Terloopse zin' links op de muur, die ik ooit maakte voor mijn eigenste huisbaas en huisbazin Helga en Key. En ook nog zo wat: de officixc3xable ligplaats van mijn bootje dat altijd op het plantsoen ligt bij ons voor de deur, is vanaf waar ik de foto nam eigenlijk tien stappen naar rechts. Het is net alsof mijn bed al was gepland en opgemaakt op Nieuwe Rijn 94B: ik hoefde er alleen nog maar in te schuiven.

Ik ben me er toch gelukkig man, dat willen jullie niet wxc3xa9ten. De dozen staan nog tot het plafond, maar mijn werkbank heeft zijn plek al gevonden. Dus als jullie me de komende dagen wegens drukte en web-logverhuizingen niet signaleren op internet, weten jullie me in elk geval te vinden. Niet dat ik er altijd ben, nee, helaas niet, maar het gaat om het idee. Ook de kunstroute zal trouwens daar plaatsvinden op 24 en 25 september: niet meer in de Dwarsbolwerkstraat. En zelfs mijn eigenste (achter)nichtje zal op zondag ook in het straatje aanwezig zijn, met haar caravan vol taartjes. We gaan er weer een feestje van maken. Niet zo groot als anders, maar klein maar verdomd fijn (zou best een goeie titel kunnen zijn).
Hoort zegt het voort!

Ik was het bijna vergeten: hoeveel werk het kost om een kunstroute te organiseren op de manier waar ik elk jaar voor kies. Op de manier waarop ik het verhaal vertel dat volgens mij verteld moet worden. Elke keer is de uitvoering weer anders, en de ene vorm brengt meer werk met zich mee dan de andere, maar elk jaar bevind ik mij opnieuw in allerlei nieuwe, mooie, spannende, soms netelige, maar meestal zeer ontroerende situaties die ik nooit had meegemaakt als ik niet op het onzalige plan gekomen was weer een nieuw project vorm te geven in de Dwarsbolwerkstraat.

Dit jaar ging ik in verband met mijn project 'Klein leed' bijvoorbeeld al op zoek naar schoenlepels, grote conservenblikken, muziekdoosjes, eierdozen waar vier eieren in zitten in plaats van zes, zocht ik me suf naar goedkope pumps, lamineerde en knipte ik me een slag in de rondte, bekeek ik xc3xa1l mijn foto's van Pim, zocht ik uit bij hoeveel graden chocoladeglazuur op zijn mooist glanst en kreeg ik al een paar keer bomenles van vriendin Reina. Ik googel urenlang, neem bestellingen via internet in ontvangst, schrijf brieven aan iedereen in de buurt, en zit uren achter mijn laptop te werken aan het boekje 'Klein leed' dat nu bijna klaar is als ik tenminste niet op zoek ben naar kleine koperen ringetjes, soepel touw of naar schelpen in het zeemuseum in Scheveningen.

Bijna was ik vergeten hoe mooi schelpen zijn, en hoe ontstellend veel soorten er bestaan. Ik genoot als een kind met volle teugen in de schelpenwinkel van Muzee, keerde er mijn hele lege portemonnee binnenstebuiten omdat ik precies vond wat ik nodig had en genoot nog het meest van de mevrouw die werkte in de winkel. Bijna raakte ze in paniek toen ik mijn bestelling rond had, en ze dacht dat ik van alle soorten ook het land van herkomst en de ingewikkelde namen van iedere schelp wilde hebben. Dat wilde ik stiekem wel, omdat ze inderdaad vertelde dat ze dat altijd heel precies opzocht op minuscule papiertjes op alfabet tussen paperclips, maar ik wilde haar sparen. Ze ging al zweten toen ik een schelp niet precies op de goede manier op een plankje teruglegde en onderdrukte een kleine aanval van hyperventilatie toen ik per ongeluk een schelp in mijn handen bleek te hebben waarvan ik niet meer wist waar ik die vandaan had gehaald. Meer klein leed wilde ik haar niet aandoen, en mijn parkeermeter liep af. Gelukkig maar, anders had ik er nu nog rondgehangen.

Ik gun jullie niet de organisatie van een kunstroute, maar eigenlijk wel alles wat ik onderweg op de lange, lange weg naar de eindstreep tegenkom. Je zou alleen geen huis en een tuin erbij moeten hebben en een baan, een man, vrienden en familie en bijkomstigheden als boodschappen doen, koken en wassen draaien. Maar zelfs dat is klein leed in vergelijking tot het grote geluk dat de kunst mij brengt. 

Nu moet ik alleen nog op zoek naar verpakkingen, wat verhalen schrijven en een persbericht, een presentatiemap samenstellen, gebruiksaanwijzingen vormgeven, op zoek naar lijstjes, de rode loper en alle paraplu's halen in de opslag, de tekst 'Klein leed' knippen uit karton en schilderen, een gebloemd schort bestellen, vier geldkistjes regelen, een buurvrouw over de streep trekken om mee te doen, taarten bakken, proeftaferelen opbouwen, pecannoten halen op de markt, een ijskaart photoshoppen, gaten boren, hardboard zagen, een mp3 speler doorgronden, een oude auto regelen, kleine aanmaakhoutjes zoeken, verlengsnoeren zoeken, nespressokoffie bestellen, spijkers proberen te slaan in een oude muur, naar de dump tegenover het station en een oude leunstoel regelen met een schemerlamp.

Ik heb nog drie weken, waarin ik ook nog 12 dagen moet werken, mijn neefje Jules en nichtje Sophie gezellig komen logeren, ik uitgenodigd ben voor twee belangrijke trouwerijen, twee afspraken heb in verband met nieuwe projecten en ik ook nog heel af en toe wil proberen een weblogbericht te schrijven. Zaten er voor drie weken maar voor xc3xa9xc3xa9n keer pakweg 32 uren in xc3xa9xc3xa9n dag.