Eergisterenavond heb ik best lang gegoogeld om te zoeken of het licht nou echt sneller op groen springt als je het knopje van een voetgangersstoplicht meerdere keren indrukt. Dus niet heel galant en rustig xc3xa9xc3xa9n keer, zoals vast in de gebruiksaanwijzing van die paal staat, maar venijnig en haastig meerdere keren snel achter elkaar. Ik zie het zoveel mensen doen, maar ik vond het niet. En ook niet of het helpt om de knop heel lang driftig ingedrukt te houden. Jammer. Vond ik ook niet. Er zou een informatiebalie voor dit soort vragen moeten zijn. Wat mij betreft. Maar misschien zoek ik niet goed. Zo vond ik ook niet waarom wcrolhouders altijd op zulke onhandige plaatsen hangen. Er zijn wel veel mensen met een probleem in die richting, maar niet precies met het mijne. Terwijl ze er mxc3xb3eten zijn. Denk ik. Ik kwam erop omdat er aan de binnenkant van de toiletdeur van mijn nieuwe atelier een soort relinkje zit. Een soort handdoekenrek in de vorm van xc3xa9xc3xa9n stang. Dat vind ik toch zo verrekte handig. Niks geen gekloot met haakjes boren om je handdoek aan op te hangen. Gewoon hup over het handdoekenrek hangen en klaar. Gisterenavond heb ik ook de toiletrol eraan gehangen, aan een gezellig touwtje. Ik zat er zo gelukzalig naar te kijken dat ik dacht: dat zou ik meerdere mensen gunnen. Een toiletrol recht voor je gezicht. Niks niet onhandig rekken naar achteren, of poeren in een of andere wcrolautomaat die vrekkerig  weinig velletjes aan je kwijt wil. Wxc3xb3est kan ik daarvan worden. Hoeveel overbodige lastige bewegingen maken we wel niet. En dan heb ik het alleen nog maar over het toilet. Moet je nagaan. Er zijn vast hele theoriexc3xabn over, over hoe je je huis moet inrichten om je zo min mogelijk te hoeven bewegen. Moet je googelen op: 'Huis inrichten zonder te bewegen'. Nee, nee, dat is weer iets heel anders. Beter: 'Huis handig inrichten': kom je op allerlei 3Dplanners. Juist ja. En deze dan: 'Kies meubels die net zo groot zijn als je huis'. Daar krijg ik toch hele andere voorstellingen bij. Eens kijken wat ze zeggen wat je moet doen als je geen tuin hebt, maar toch een vijver wilt. Of hoe je een bruine snor van het roken het best kunt bleken: kom je uit bij een site met raadsels! En je raadt het niet: daarna tikte ik in dat ik wilde weten waarom er zoveel mensen braaf wachten voor een stoplicht. Kom ik bij het antwoord op mijn eerste vraag! Nou ja, antwoord… er is in elk geval iemand met dezelfde vraag, en dat is al een hele rust. Dan moeten er ook vast meer mensen zijn die zich afvragen hoeveel mensen echt de sluitstrips gebruiken die bij de rol vuilniszakken zitten. Ik niet. Nooit eigenlijk. En dan vraag ik me vervolgens weer af of een vuilniszakkenfabrikant dat dan nooit onderzoekt, want als de meeste mensen die strips txc3xb3ch in xc3xa9xc3xa9n beweging weggooien, dan kunnen ze net zo goed weggelaten worden, wat natuurlijk weer een besparing op zou kunnen leveren. En dan wil ik ook gelijk nog even weten waarom supermarkten nooit de verse melk vooraan zetten, omdat inmiddels iedereen achterin staat te graaien om de verse aanwas te plunderen. Ik zou het doen. De ene week de verse melk voorin, de andere week achterin. Maak ze gek. Maar ja, wie ben ik. Als ik directeur van de Hema zou zijn, zou ik ook zorgen dat alle prijsjes gemakkelijk van de producten af zouden kunnen. Niks geen gekloot en vieze plakkerige plekken op de potten, pannen en pennen die je daar koopt. Want nxc3xademand in Nederland denkt er toch aan om een fles 'stickerverwijderaar' in huis te halen. Maar dan kun je natuurlijk weer googelen hoe je ergens een sticker afhaalt zonder stickerverwijderaar.

Ik wou dat het me eergisteren nooit gelukt was om internet in mijn atelier te installeren.

Ik vraag me de laatste dagen steeds af of het nou echt helpt als je meerdere keren op het knopje van het voetgangersoversteeklicht drukt of 'm heel lang ingedrukt houdt. Op internet kan ik het helaas niet vinden. Het wordt volgens mij de hoogste tijd dat ik een informatiebalie voor dit soort vragen ga inrichten.

Naast mij in de trein naar mijn werk zat een jongetje met een verrekijker om zijn nek. Hij keek serieus, al probeerde zijn vader hem af en toe aan het lachen te krijgen terwijl hij de voorbijrazende horizon aftuurde door zijn kleine kijkertje. Mijn dag kon al niet meer stuk toen de conducteur hem zelf zijn kaartje liet knippen, maar toen diezelfde man daarna ook nog een mop ging vertellen door de intercom was ik geneigd hem een medaille uit te gaan reiken.

 
Niks fijner dan na een drukke werkdag de zon in de zee zien zakken aan het strand. Frans en ik noemen dat 'Net doen alsof je niet gewerkt hebt'. Want nadat ik 's avonds een uurtje had geluisterd naar de kabbelende golven aan het Noordwijkse strand bij strandpaviljoen Bries op een supergoed lig-eiland dat daar een 'Cabana' heet, was ik helemaal vergeten dat ik zo moe ben dat ik mijn armen niet eens meer op kan tillen.

Na een maand inpakken, verhuizen, afscheid nemen van baan en oude huis loop ik zo'n beetje op mijn wenkbrauwen. Maar dat is op het strand helemaal niet erg: dat gaat heel goed daar. Zxc3xa9ker met een glas wijn in je handen, goed gezelschap en een zacht ondergaande zon.

Met dank voor al jullie lieve reacties op het vorige bericht. Wat wil een mens nog meer.
Ik niks.

Ik kocht op de vrijmarkt in Oegstgeest een vogelhuisje. Een vogelhuisje waar ik gelijk verliefd op werd toen ik het zag. Het dakje is rood. Rood met een wit randje op het groen. 'Als hier geen koolmezen in willen wonen hebben ze gewoon geen smaak,' zei ik tegen de zevenentachtigjarige man die het huisje gemaakt had. Hij had er meer. Ik had ze allemaal op moeten kopen.

De oude vrouw van de man foeterde op hem, omdat hij te zuinig met het hout was geweest volgens haar. De bodemplaat had hij van twee delen hout aan elkaar geplakt, maar ook daarom viel ik er op. Het is een gezellig beetje gebrekkig kneuterig huisje, en er bloeien nu nog bloemen voor de deur ook. Ik moet er steeds en steeds en steeds weer naar kijken.

Ik at vanmorgen een framboos van onze eigen struik in de tuin.
Het moet toch niet veel gekker worden.

En voor het eerst merk ik ook hoe raar het is om te zeggen: 'Dit zijn onze frambozen'. Dat vind ik net zo raar als van een stuk zee te zeggen: 'Dat is van mij' of 'Dit stuk blauwe lucht is de mijne'. Ik weet niet. Dat die frambozen groeien, dat vind ik al een wonder, laat staan in onze eigen tuin. Maar het voelt alsof we ze te leen hebben. Een beetje net zoiets als kinderen.

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik kan het niet zo goed: leven. Leven met de kleine 'l'. Ja, een beetje aanleven met een hele grote 'L', dat kan ik wel, met wat gerommel en geklets hier en daar en een half huishouden erbij en wat halve en hele grote vrienden, maar echt leven zoals de Dikke van Dale het bedoelt, dat kost me beduidend meer moeite. In die zin: leven zoals iedereen het meestal doet, en zoals ik dus vaak denk dat het moet. Leven met een doel, met een gezin, met een huishoudboekje dat klopt, met een verjaardagskalender die je onthoudt, met het hele huis in de verf en een opgeruimde schuur met fietsen met opgepompte banden en af en toe een keurig feestje en een regenton. Zoiets. En er dan ook nog bij werken en sporten en misschien ook nog bij een koor zitten, of een jaarclub, als het maar iets buiten de deur is met mensen.

Ik ben er gewoon niet voor geboren denk ik. Sommigen worden in een keurige wieg geboren als manager, met hun blik op de horizon en gaan met die banaan, maar anderen liggen al rommelig tussen de babylakentjes. Die woelen en klimmen en liggen zomaar ineens ondersteboven met hun voeten op het kussen zonder dat iemand weet hoe dat nou toch kan. Want het is in een oogwenk gebeurd: scheefliggen, en daar ben ik verdomd goed in moet ik zeggen. In een beetje hangen, en wurgen, en kijken en mijmeren, en dan af en toe even als een kanon alles doen wat gedaan moet worden, dat dan weer wel. Want hard werken en veel, dat kan ik wel, daar ligt het niet aan. Nee, daar ligt het niet aan.

Ik weet niet waar het aan ligt. Ik voel me vaak een kermisklant. Een hele gelxc3xbakkige kermisklant, dat wel. Maar het lukt me bijvoorbeeld vaak niet om me netjes aan te kleden, of een klein hapje tijdens een receptie gewoon in mijn mond te krijgen zoals iedereen dat doet. Waar iedereen al netjes staat te wachten op het perron kom ik altijd als allerlaatste aanrennen, met een veel te oude vouwfiets xc3xa9n een veel te zware tas. Als iedereen zijn vakantie al heeft geboekt weet ik nog niet eens wanneer ik vakantie hxc3xa9b. Het is gewoon anders en dat zeg ik niet om mee te koketteren of als reden tot klagen, want ik ben heel gelukkig als kermisklant: ik vind het alleen een vreemd feit.

Waarom heeft de ene vrouw haar huishouden nou prima voor elkaar, en waarom moet ik dat altijd tussen de bedrijven door proppen. Waarom ben ik geen strateeg, waarom zal ik nooit in de tweede kamer belanden en sommige van mijn vriendinnen wel? Ik reken elke dag op het moment dat ik ze op het televisiescherm zie verschijnen, terwijl mijn grootste kansen waarschijnlijk liggen bij 'Man bijt hond'. Ook helemxc3xa1xc3xa1l niks mis mee, integendeel, maar waar wordt dat allemaal door aangestuurd?

Ja, door hoe je vader en moeder zijn, en dus je genen, en je opleiding en je vrienden en het land waarin je geboren bent. Maar soms wil ik zo graag weten waar bepaalde eigenschappen nou precxc3xades vandaan komen. Van wie en hoe. Het waarom hoef ik niet, want 'op zoveel waaroms is nooit een daarom' zei mijn zus al op haar sterfbed, waarna ik die vraag vrolijk uit mijn woordenboek heb geschrapt. Mijn zus Arianne was weer zxc3xb3veel anders dan ik. Dan Tienke en ik. Waar ik zo recht ben als een spijker had zij een wespentaille, waar zij spieren had droeg ik vet. Allee mannen vielen voor haar als een blok en ze was zo netjes in haar kleine huishoudentje dat ze zelfs hoezen naaide om over haar oventje te trekken als ze die niet gebruikte. Tienke en ik hebben ons daar helemaal rxc3xb3t om gelachen. Elke keer weer als we dat oventje zagen. In elk sinterklaasgedicht werd zij alleen al om die reden genadeloos keer op keer neergesabeld, terwijl zij het in die zin het beste van ons allen voor elkaar had. Ze organiseerde, had een kloppende agenda, kwam nooit te laat, had nooit vlekken op haar kleding, en had zelfs aerobicpakjes in haar kledingkast met een roze ceintuurtje. In de mijne zou je daar wel hxc3xa9xc3xa9l erg lang naar moeten zoeken.

Mijn moeder verbaasde zich er al over, over hoe verschillend wij waren. Die denkfout had ik als moeder ook gemaakt: ervan uitgaan dat je kinderen die van jou en je man zijn waarschijnlijk toch wel heel erg op elkaar zullen lijken. Niets is minder waar. We weken ook uit naar verschillende windstreken, terwijl mijn moeder had gehoopt dat we allemaal gezellig in Katwijk aan Zee zouden blijven wonen. Daar begon het al mee. En daar zit je dan, als mens, met al je eigenschappen waar je dan weer profijt van hebt en dan weer mee worstelt. Eigenschappen waarvan de ene denkt: 'Goh, wat grappig dat jij dat hebt' en de ander je om diezelfde reden wel een straatverbod zou willen geven.

Het wonder der natuur, dat zal het zijn. Wat is het toch prachtig dat we allemaal uniek zijn en tegelijk zo universeel als de neten. Dat gebied, daar ben ik ook nog niet over uit (ik doe maar net alsof ik daar ooit uit zou kunnen komen, maar ben hoogstwaarschijnlijk morgen alweer druk bezig met een ander thema). En dan gaat het stormen in mijn hoofd en ga ik heel druk gauw iets anders doen. Iets van leven met de kleine 'l', zoals strijken of afwassen. Dan maak ik een sportje van de afwasmachine zo efficient mogelijk inrichten en ontdekte ik pas dat ik servetten en theedoeken veel gemakkelijker kan strijken als ik ze zonder knijpers dubbelsla en zo over de lijn heen hang. Wereldnieuws met een grote 'W' vind ik dat in een leven met de kleine 'l'. Daar kan ik elke keer om lachen als ik dan naar de waslijn kijk: om die goeie ontdekking, net zoals half strijken. En zo openbaren zich af en toe aan mij van die inzichten waarvan je denkt: 'Sjonge'. Ik zou alleen al om die reden nou eens zo graag achter iemand aan willen lopen die heel erg goed kan schoonmaken. Ik ben er zelf ook retegoed in, al zeg ik het zelf en doe ik vaak 54 dingen tegelijkertijd, maar ik ben altijd zo dol op andermans handigheidjes. Ik kan ze niet onthouden hoor, daar gaat het me niet om, maar van die ontdekkingen die je even optillen. Die je het gevoel geven alsof je de hele wereld ineens heel even onder controle hebt. Dat heb ik eigenlijk nooit, maar wel als ik bijvoorbeeld de hele strijkmand heb leeggestreken. Maar dat gebeurt nooit in xc3xa9xc3xa9n keer, daar beweeg ik me als kermisklant altijd zigzaggend naartoe.

Het zal me niet verbazen als ik vannacht net als vroeger ineens weer wakker wordt met mijn voeten op mijn kussen.

Ik vind het altijd zo ontzettend gezellig als er eenden door het park lopen te wandelen.
Patrice stuurde me laatst een site met elke dag dit soort vrolijke geluksmomenten.