Gisteren zei ik in mijn ‘kado’s voor xc3xa9xc3xa9n dag’ dat je zelf maar een hond moet kopen als je het geluk daarvan wilt ervaren, want ik leen mijn hond niet uit. Echt niet. Zo egoxc3xafstisch ben ik dan ook wel weer. Je kunt je hart niet uitlenen, zo simpel is het. Dat komt namelijk neer op een amputatie of een transplantatie en dat gun je toch niemand. Elke dag zonder Pim is eerlijk gezegd een beetje een soort van verloren dag. Maar wat ik eigenlijk zeggen wilde is, dat ik altijd zo ontzettend moet lachen bij de woorden ‘hond’ en ‘kopen’ in xc3xa9xc3xa9n zin. Dat gaat helemaal vanzelf. Dat is voor mij hetzelfde alsof je vandaag besluit een meter of 450 zee te kopen met een paar golven erin , "of nee, doe toch maar zo’n rustig zomeravond-zeetje, nee, nee, sorry hoor, maar doe toch maar dat stuk blauwe lucht met twee wolken, een beetje van die dikke witte."

Pim kostte 150 gulden.
150 GULDEN!!!
150 gulden voor 14 jaar geluk.
150 gulden voor zo’n pakweg 5000 dagen vol plezier, iets wezenlijk prachtigs om naar te kijken elke hele godganse dag. Hoeveel kussen zou ik van hem in al die jaren al hebben gekregen voor die 150 gulden? Ik denk zo’n 15.390, zoiets. Ik denk dat hij me voor 150 gulden ook al zo’n 349.887 keer aan het lachen heeft gemaakt en ik zo’n 3.456.899 keer heb gedacht: ‘Jezus, wat is ‘ie toch mooi, wat is xc3xade toch een feest om naar te kijken en dat kan ik dan nog aaien en op schoot trekken ook’. Al die prachtige gezonde wandelingen, al die leuke gesprekken over honden met medehondebezitters, alle mooie dingen die ik hoorde in de wachtkamer in de dierenarts. Al die keren dat hij mijn koude handen of voeten warmde of dat hij me geruststelde als ik bang was, alleen al door zijn aanwezigheid. En dan heb ik het nog niet eens over al het gemijmer met hem in mijn armen onder de dekens waar knalgoeie ideeen uitkwamen.

Een tijd geleden liep ik samen met Pim in een winkel een beetje tussen wat rekken te struinen, toen ik ineens in de gaten kreeg dat ik gevolgd werd door een kleine stevige mevrouw. Ineens krijg je zo’n gevoel van: ‘wat is hier aan de hand’. Ik keek haar aan en zag haar kijken naar Pim op een manier die ik behalve bij mijzelf en Frans nog niet vaak bij anderen had gezien.
Ze sloeg haar ogen op naar mij en zei:

"Mevrouw, mag ik u iets heel raars vragen?"
Ik zei oprecht benieuwd: "Ja, graag."
"Ik durf het bijna niet te vragen, maar mijn man en ik, mijn man en ik vroegen ons af of u uw hond aan ons zou willen verkopen".
In de tijd die ik nodig had om van een verstikkende schrik-hoestaanval te bekomen die overging in een adembenemende slappe lach, zag ik dat haar man een stuk verderop naar ons stond te kijken met een gespannen blik in zijn ogen.
Ze zei in de luidruchtige stilte die viel:
"We volgen u al een tijdje, en we zijn verliefd geworden op uw hond. Hij is zxc3xb3 lief en zxc3xb3 gehoorzaam, en moet u die ogen zien. En wat beweegt ‘ie mooi soepel en die kleuren, dat bruin en wit, hij lijkt wel een klein paradepaardje."
Ik probeerde het echt, maar kon haar bijna niet verstaan door mijn irritant hoestende lach. Het was er weer: de woorden ‘hond’ en ‘kopen’ in xc3xa9xc3xa9n zin. Ik kon het niet helpen.
Ik werd natuurlijk wel heel blij van deze mensen met zulke rare vragen. Daar kun je mij hxc3xa9xc3xa9l blij mee maken, met rare vragen, maar ik zei:
"Ik vind het een hele leuke rare vraag, en ik vind u nog lief ook, maar mijn hond verkopen doe ik in geen tienduizend jaar voor nog geen 15 miljoen euro."
De vrouw lachte blij naar me, en haar man in de verte ook zag ik. Ik schreeuwde kennelijk hard genoeg.
Hun enige opmerking voorat ze zich omdraaiden was nog:
"Dan is het goed, dan is hij bij u op de juiste plek, en dat is eigenlijk het enige dat we xc3xa8cht wilden weten. We vinden hem zxc3xb3 leuk dat wij hem het xc3xa1llerbeste gunnen, vandaar."
Ik had ineens geen woorden meer xc3xa8n tranen bij mijn brede lach.

Gisteren zei ik ook: "Koop er zelf xc3xa9xc3xa9n’.
Wat ben ik toch benepen.
Mijn zus nam er gisteren twxc3xa9xc3xa9: Doortje en Daantje.
Mijn zus zal mijn zus niet zijn: die gaat voor het GROTE geluk.
Toch eens vragen wat ze gekost hebben.