Verhuizing op verhuizing op verhuizing

Atelier

Alsof verhuizen van baan en atelier nog niet genoeg is: web-log.nl gaat morgen ook verhuizen! Als de hele handel er de komende dagen misschien wat raar uit gaat zien, dan weten jullie hoe dat komt…  Ik heb natuurlijk alle gebruiksaanwijzigingen en aankondigingen niet goed doorgelezen die web-log al maanden aan het sturen is en heb de komende dagen ook geen tijd om een en ander fijn na te lopen, maar misschien valt het mee. Tot nog toe valt alles mee, om de moed er maar in te houden, dus het verhuizen van web-log.nl naar weblog.nl (met ander onderhoudssysteem waar ik me nog in moet gaan verdiepen) zal vast vallen in die categorie. Geen idxc3xa9xc3xa9 of ik wijs zal worden uit het nieuwe systeem, want ik heb nog maar bar weinig ruimte in mijn hoofd over moet ik zeggen.

Maar nu we het toch over verhuizingen hebben: ik dacht: een fotootje is nooit weg. Toen ik de foto van mijn nieuwe atelier nam stond ik op de Nieuwe Rijn bij nummer 93, en ik kijk de Vestestraat in (dat moet vast lukken met 'Streetview': straks eens proberen). Mijn atelier begint achter de grote groene struik rechts op de begane grond: eerst de twee dezelfde ramen (=woonkamer alias werkkamer), het tweede wat hogere raam is de keuken (loopt door in de woonkamer) en dan krijg je een raam in de donkere muur, dat is het raam in het gangetje bij de douche en dan zit je nog net het witte kozijn van mijn gezellige voordeur (vlak voordat het witte muurtje begint). En dan nog een slaapkamer boven he! Mxc3xa9t balkon xc3xa9n buitenkast. Die slaapkamer is zo prachtig en op het balkon valt de avondzon. Het wordt het episch centrum van winkel 'Gloria'. Het is het raam boven in het donkere steengedeelte schuin boven de voordeur. Snappen jullie het nog? En voor die gezellige ramen in die witte muur zit ik dan met mijn Franse klapstoeltjes buiten op straat thee te drinken, of fik te stoken, en veel met buren te lullen. Eigenlijk is het xc3xa9xc3xa9n grote ruimte van een meter of twaalf lang. Zomaar in mijn schoot geworpen.

En dan kijk ik vanuit mijn atelier ook nog eens recht op mijn eigen 'Terloopse zin' links op de muur, die ik ooit maakte voor mijn eigenste huisbaas en huisbazin Helga en Key. En ook nog zo wat: de officixc3xable ligplaats van mijn bootje dat altijd op het plantsoen ligt bij ons voor de deur, is vanaf waar ik de foto nam eigenlijk tien stappen naar rechts. Het is net alsof mijn bed al was gepland en opgemaakt op Nieuwe Rijn 94B: ik hoefde er alleen nog maar in te schuiven.

Ik ben me er toch gelukkig man, dat willen jullie niet wxc3xa9ten. De dozen staan nog tot het plafond, maar mijn werkbank heeft zijn plek al gevonden. Dus als jullie me de komende dagen wegens drukte en web-logverhuizingen niet signaleren op internet, weten jullie me in elk geval te vinden. Niet dat ik er altijd ben, nee, helaas niet, maar het gaat om het idee. Ook de kunstroute zal trouwens daar plaatsvinden op 24 en 25 september: niet meer in de Dwarsbolwerkstraat. En zelfs mijn eigenste (achter)nichtje zal op zondag ook in het straatje aanwezig zijn, met haar caravan vol taartjes. We gaan er weer een feestje van maken. Niet zo groot als anders, maar klein maar verdomd fijn (zou best een goeie titel kunnen zijn).
Hoort zegt het voort!

 

 

 

Grof vuil

Tienke grof vuil

Je zult een zus hebben die onder een oude bank die naar vis stinkt achterin de auto gaat liggen, omdat er op de bijrijdersstoel een vriezertje staat en zij er op geen enkele andere manier meer inpast, maar wel mee wil om je te helpen die hele handel over de reling te kieperen bij de grofvuilbak in de milieustraat.

De meneer achter het loket waar je altijd al je gegevens moet doorgeven omdat je altijd maar een bepaald aantal kilo's per jaar mag lozen in die armzalige milieustraat kon niet meer ophouden met lachen toen hij haar zo zag liggen vanachter zijn loket. Tienke zag hem niet, maar wij haar wel. Ze lag een beetje naar het plafond te staren, zo lief rustig. Ze kon ook niks anders eigenlijk, maar terwijl de meneer van de milieustraat bijna in zijn broek stond te piesen van de lach schoot ik bijna vol. Mijn zus, mijn lieve behulpzame zus.

Googelen

Eergisterenavond heb ik best lang gegoogeld om te zoeken of het licht nou echt sneller op groen springt als je het knopje van een voetgangersstoplicht meerdere keren indrukt. Dus niet heel galant en rustig xc3xa9xc3xa9n keer, zoals vast in de gebruiksaanwijzing van die paal staat, maar venijnig en haastig meerdere keren snel achter elkaar. Ik zie het zoveel mensen doen, maar ik vond het niet. En ook niet of het helpt om de knop heel lang driftig ingedrukt te houden. Jammer. Vond ik ook niet. Er zou een informatiebalie voor dit soort vragen moeten zijn. Wat mij betreft. Maar misschien zoek ik niet goed. Zo vond ik ook niet waarom wcrolhouders altijd op zulke onhandige plaatsen hangen. Er zijn wel veel mensen met een probleem in die richting, maar niet precies met het mijne. Terwijl ze er mxc3xb3eten zijn. Denk ik. Ik kwam erop omdat er aan de binnenkant van de toiletdeur van mijn nieuwe atelier een soort relinkje zit. Een soort handdoekenrek in de vorm van xc3xa9xc3xa9n stang. Dat vind ik toch zo verrekte handig. Niks geen gekloot met haakjes boren om je handdoek aan op te hangen. Gewoon hup over het handdoekenrek hangen en klaar. Gisterenavond heb ik ook de toiletrol eraan gehangen, aan een gezellig touwtje. Ik zat er zo gelukzalig naar te kijken dat ik dacht: dat zou ik meerdere mensen gunnen. Een toiletrol recht voor je gezicht. Niks niet onhandig rekken naar achteren, of poeren in een of andere wcrolautomaat die vrekkerig  weinig velletjes aan je kwijt wil. Wxc3xb3est kan ik daarvan worden. Hoeveel overbodige lastige bewegingen maken we wel niet. En dan heb ik het alleen nog maar over het toilet. Moet je nagaan. Er zijn vast hele theoriexc3xabn over, over hoe je je huis moet inrichten om je zo min mogelijk te hoeven bewegen. Moet je googelen op: 'Huis inrichten zonder te bewegen'. Nee, nee, dat is weer iets heel anders. Beter: 'Huis handig inrichten': kom je op allerlei 3Dplanners. Juist ja. En deze dan: 'Kies meubels die net zo groot zijn als je huis'. Daar krijg ik toch hele andere voorstellingen bij. Eens kijken wat ze zeggen wat je moet doen als je geen tuin hebt, maar toch een vijver wilt. Of hoe je een bruine snor van het roken het best kunt bleken: kom je uit bij een site met raadsels! En je raadt het niet: daarna tikte ik in dat ik wilde weten waarom er zoveel mensen braaf wachten voor een stoplicht. Kom ik bij het antwoord op mijn eerste vraag! Nou ja, antwoord… er is in elk geval iemand met dezelfde vraag, en dat is al een hele rust. Dan moeten er ook vast meer mensen zijn die zich afvragen hoeveel mensen echt de sluitstrips gebruiken die bij de rol vuilniszakken zitten. Ik niet. Nooit eigenlijk. En dan vraag ik me vervolgens weer af of een vuilniszakkenfabrikant dat dan nooit onderzoekt, want als de meeste mensen die strips txc3xb3ch in xc3xa9xc3xa9n beweging weggooien, dan kunnen ze net zo goed weggelaten worden, wat natuurlijk weer een besparing op zou kunnen leveren. En dan wil ik ook gelijk nog even weten waarom supermarkten nooit de verse melk vooraan zetten, omdat inmiddels iedereen achterin staat te graaien om de verse aanwas te plunderen. Ik zou het doen. De ene week de verse melk voorin, de andere week achterin. Maak ze gek. Maar ja, wie ben ik. Als ik directeur van de Hema zou zijn, zou ik ook zorgen dat alle prijsjes gemakkelijk van de producten af zouden kunnen. Niks geen gekloot en vieze plakkerige plekken op de potten, pannen en pennen die je daar koopt. Want nxc3xademand in Nederland denkt er toch aan om een fles 'stickerverwijderaar' in huis te halen. Maar dan kun je natuurlijk weer googelen hoe je ergens een sticker afhaalt zonder stickerverwijderaar.

Ik wou dat het me eergisteren nooit gelukt was om internet in mijn atelier te installeren.

Loket

Ik vraag me de laatste dagen steeds af of het nou echt helpt als je meerdere keren op het knopje van het voetgangersoversteeklicht drukt of 'm heel lang ingedrukt houdt. Op internet kan ik het helaas niet vinden. Het wordt volgens mij de hoogste tijd dat ik een informatiebalie voor dit soort vragen ga inrichten.

EEN NIEUW PRODUCT IN WINKEL ‘GLORIA’!

                        Medaillie gloria WEBLOG
Vanaf heden kunt U in mijn winkel 'Gloria' een medaille bestellen met tekst erin gegraveerd. Hoort zegt het voort!

Het moet toch niet veel gekker worden en het komt allemaal door mijn zus. Mijn zus is nogal medailleuitereikerig, waar ik overigens intens van geniet. Ik kreeg er xc3xa9xc3xa9n met 'Liefste zus', wat een eretitel is, maar waar ik hard om heb gelachen omdat ik haar enige zus ben. Ik draag 'm vaak onder al mijn kleren, als ik geen zin heb om uit te leggen waarom ik mijn medaille gekregen heb. Want met een medaille om ben je het middelpunt van elk feestje, elke wachtkamer en elke treincoupxc3xa9. Let op mijn woorden. En xc3xadedereen is jaloers. Ook nog eens een keer. Want iedereen wil wel een medaille, of je nou bankdirecteur bent of de liefste juf of de allerleukste winkeljuffrouw. Redenen te over om medailles uit te reiken.

Ik denk er nog over om er ook een klein prijzenkastje bij te gaan leveren, maar dan moeten er in mijn nieuwe atelier eerst nog pakweg 46 dozen worden uitgepakt voordat ik bij mijn hamer en spijkers kan. Maar die medaille is er in elk geval al: laten we daar eerst eens mee beginnen.

 

 

 

 

Trein

Trein 

Naast mij in de trein naar mijn werk zat een jongetje met een verrekijker om zijn nek. Hij keek serieus, al probeerde zijn vader hem af en toe aan het lachen te krijgen terwijl hij de voorbijrazende horizon aftuurde door zijn kleine kijkertje. Mijn dag kon al niet meer stuk toen de conducteur hem zelf zijn kaartje liet knippen, maar toen diezelfde man daarna ook nog een mop ging vertellen door de intercom was ik geneigd hem een medaille uit te gaan reiken.

 

 

 

 

 

Nieuw

Schoorvoetend ben ik in mijn nieuwe baan in Utrecht begonnen en al voel ik me nog steeds een kleuter op haar eerste schooldag met een teddybeer onder haar arm om te proberen zich een beetje thuis te voelen; ik begeef me toch al langzaam glimlachend naar de poppenhoek. En zelfs aan het reizen met de trein naar Utrecht blijken voordelen te zitten.

Ik zie 's morgens vroeg al schapen in de groene wei onder blauwe wolkenluchten of bestudeer de laatste dagen wolken zo grijs als olifanten. Ik geniet van mijn krantje 'De Pers', die er nooit meer ligt op station Leiden Centraal, maar altijd nog wel op mijn eigen kleine stationnetje Leiden Lammenschans en ik zucht van geluk van de rust in de stiltecoupxc3xa9 omdat ik daar zo fijn kan werken.

Gisteren miste ik tot mijn grote frustratie de trein, omdat ik nog erg moet wennen aan mijn nieuwe ochtendritme. Ik mailde vanaf het station mijn drie naaste collega's om te zeggen dat ik later zou komen, maar hoorde later dat ik dat echt niet hoefde te doen. Ik mag binnenkomen wanneer ik bij wijze van spreken maar wil, omdat ik het vertrouwen krijg dat ik mijn uren toch wel maak. Dat vertrouwen vind ik een groot cadeau, en de vrijheid die daardoor ontstaat, al zou je die nooit gebruiken, vind ik een verademing van jewelste. Het is alsof je glijdt in een jas met een satijnen binnenvoering die je precies, maar dan ook precxc3xades blijkt te passen. Ik loop er echter wel mee rond in een nieuw kantoor in een hele nieuwe regio waar ik werkelijk xc3xa1lles en iedereen moet leren kennen. Niet alleen de manier van werken is nieuw, maar ik ken ook de ziekenhuizen niet, de afkortingen niet, de gewoonten en gebruiken niet, de namen niet en zelfs de nieuwe versie van 'Word' op de computer niet. Als ik niet oppas maakt me dat diep ongelukkig, maar ik oefen elke dag en denk aan de woorden van mijn zus: 'Stort je nou maar gewoon van de duikplank Sim'.

Mijn zus die vanuit Utrecht maar tien minuten bij me vandaan is. 'Als het moet ben ik binnen tien minuten bij je', riep ze gisteren door de telefoon. Ik kan haar huis bijna zien vanuit ons gebouw dat grenst aan Hoog Catharijne met het mooiste uitzicht van de wereld. Er staat helemaal niks in de weg in het uitzicht, waardoor het lijkt alsof je direct vanuit de hemel de stad in kijkt.

En dat Hoog Catharijne.. nooit geweten dat ik daar ooit nog van zou gaan genieten, van die kolos. De weg van het perron naar mijn bureau zit vol avonturen en vrolijke verleidingen. Winkels waarvan ik het bestaan niet wist trekken aan mijn oog voorbij. Als ik vanachter mijn bureau zeven verdiepingen naar beneden ga, sta ik binnen drie stappen in Albert Heijn en binnen twee stappen in de Hema. Gisteren ontdekte ik ook nog eens zeven stappen verder een stiltekapel en net toen ik in mezelf 'Het moet toch niet veel gekker worden' fluisterde ontdekte ik tien stappen verder xc3xb3xc3xb3k nog een bioscoop. Ik hoef er voor de rest van mijn leven niet meer uit, uit dat Hoog Catharijne. Ik heb er ook al mijn favoriete brievenbus gevonden waar ik alle bestellingen voor 'Gloria' onderweg in kan deponeren, en naast Albert Heijn zit een klein TNT loket waar ik al mijn pakjes af kan geven en kranten kan kopen.

Natuurlijk mis ik Jola en mijn andere collega's uit Leiden zoveel dat het pijn doet en het prachtige fietstochtje naar mijn oude werk door de mooiste stad van Nederland langs de mooiste brug op aarde en de Turkse slager waar ik onderweg naar huis altijd mijn boodschappen deed, maar mijn gemis wordt tot nog toe aardig gecompenseerd. Wie had dat ooit kunnen denken. Ik had het wel gehoopt, en gedacht dat het na een maand of drie misschien wel zou wennen, maar al na een week.. dat vind ik grote genade. En dat komt vooral door mijn collega's. Ze heten me meer welkom dan je iemand maar welkom zou kunnen heten.